ISSN: 2148-4902 | E-ISSN: 2536-4553
Northern Clinics of İstanbul - North Clin Istanb: 8 (1)
Volume: 8  Issue: 1 - 2021
RESEARCH ARTICLE
1.The effects of acute hypoxia on audition: An experimental study
Mehmet Turan Cicek, Cigdem Firat Koca, Mustafa Akarcay
PMCID: PMC7881432  doi: 10.14744/nci.2020.10586  Pages 1 - 7
Objektif: Obstrüktif uyku apne sendromu toplumda giderek önem kazanan bir sağlık problemidir. Apneler ile birlikte gelişen tekrarlayan arteriyel oksijen desatürasyonları gece içinde birçok defa devam eder. Bu çalışmada OUAS’taki apne atakları sonucunda oluşan hipoksinin işitme üzerine etkisi deneysel olarak araştırıldı.
Materyal Metod: Bu çalışma xxxxx Deney Hayvanı Araştırmaları Etik Kurulunun 2011/A-102 numara ile izni alındıktan sonra, xxxxx Deney Hayvanları Laboratuvarında gerçekleştirildi. Çalışmada toplam 15 adet ağırlıkları 250-350 g arasında değişen Wistar albino cinsi, rat kullanıldı. Hayvanlara 40 mg/kg Ketamin ve 5 mg/kg Xylazine intramusküler yolla verilerek anestezi sağlandıktan sonra oluşturulan sessiz ortamda işlemler uygulandı.Çalışmaya işitmesi normal olan toplam 15 rat dahil edildi. Kontrol grubuna sadece trakeotomi yapıldı. İşlem öncesi ve sonrası DP gram ile işitme ölçümleri yapıldı.Hipoksi grubuna ise trakeotomi işlemi sonrasında en az 10 sn süren apne atağı oluşturularak hipoksi meydana getirildi. Hipoksi grubunda trakeotomi öncesinde ve hipoksi esnasında DP gram ile işitme ölçümleri yapıldı.
Sonuç: Kontrol grubunda istatistiksel olarak anlamlı değerler elde edilmedi. Hipoksi grubunda yüksek frekanslarda istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar saptandı. Sonuç olarak; Apne atakları ile oluşturulan hipoksi esnasında yüksek Sonuç olarak; Apne atakları ile oluşturulan hipoksi esnasında yüksek frekanslarda koklear cevap azalmaktadır. (NCI-2019-0126.R1)
OBJECTIVE: Obstructive sleep apnea syndrome (OSAS) is a health problem that has increasing importance in society. In the literature, many studies about an audition in patients with OSAS are present. In this study, the effects of hypoxia on an audition that develop during the apnea attacks in OSAS were investigated experimentally.
METHODS: This study was conducted in Inonu University Audiology Laboratory after the approval of Inonu University Faculty of Medicine Experimental Animal Research Ethics Committee (Protocol Number: 2011/A-102). In this study, 15 Wistar albino rats with a weight of 250–300 g were used. Anesthesia was performed by 40 mg/kg Ketamine and 5 mg/kg Xylazine through intramuscular administration. The processes were applied in the silence. This study involved 15 rats with normal auditory functions. Only tracheotomy was performed in the control group. Auditory assays were administered with otoacoustic emission (DP gram) before and after the process. In hypoxia group, hypoxia was created by making apnea attacks that lasted at least 10 seconds after the tracheotomy process. Auditory assays using DP gram were performed before tracheotomy and during hypoxia in the hypoxia group.
RESULTS: In the control group, statistically significant values were not found. In the hypoxia group, statistically significant differences were detected in high frequencies.
CONCLUSION: In conclusion, cochlear reply decreased in high frequencies during hypoxia that was created by apnea attacks.

2.Investigation into the effects of static and electric fields on bone healing process: An experimental tibial fracture model study in Wistar-Albino male rats
Ahmet Aslan, Ahmet Koçak, Selcuk Comlekci, Vecihi Kirdemir
PMCID: PMC7881430  doi: 10.14744/nci.2020.04764  Pages 8 - 14
Amaç: Bu deneysel çalışmada, 0 Hz-Statik ve 50 Hz-Elektrik alanın kemik iyileşmesi üzerinde etkili olup olmadığını araştırmayı amaçladık.
Yöntem: 45 adet Wistar Albino türü erkek sıçan rastgele üç eşit gruba ayrıldı. 0 Hz Statik elektik alan (SEA) ve 50 Hz Düşük Frekans Elektrik Alan (DFEA) ve kontrol grubu (KG). Her üç gruptaki sıçan-ların sol tibia diafizinde manuel kırık oluşturularak taraf extremiteleri diz üstünden sirküler alçıyla tespit edildi. Günde 30 dakika ve haftada 5 gün ve toplam sekiz hafta olarak DFEA grubu 50 Hz elektrik ala-na maruz bırakıldı. Aynı gün ve sürede SEA grubu 0 Hz statik elektrik alana bırakıldı. Kontrol grubu aynı çevresel şartlarda tutuldu ancak elektrik alana maruz bırakılmadı. Peryodik radyografiler çekildi. Çalışma sonunda tüm sıçanlar sakrifiye edilerek mekanik ve histopatolojik inceleme yapıldı.
Bulgular: DFEA grubunun radyolojik, mekanik ve histolojik skorları, SEA grubu ve kontrol grubun-dan daha düşüktü ancak her üç grup arasındaki radyolojik ve histolojik skor ortalamaları arasında ista-tistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmadı (P>0.05).
Sonuç: Bu çalışmanın sonuçları 0 Hz SEA ve 50 Hz DFEA’ın sıçanların tibia kırık modelinde kemik iyileşme dokusunda anlamlı etkileri olmadığını göstermektedir. (NCI-2019-0113.R1)
OBJECTIVE: In this experimental study, we aimed to investigate whether 0 Hz-Static and 50 Hz-Electric fields have an effect on bone healing.
METHODS: In this study, 45 male Wistar-Albino rats were equally and randomly separated into three groups as follows: a 0 Hz-Static electric field (SEF), a 50-Hz low-frequency electric field (LFEF) and a control group. A manual fracture was performed in the left tibia diaphysis of all rats, and fractures were fixed using circular plaster over the knee. The LFEF group was exposed to 50 Hz electric field for 30 minutes a day, five days a week, for a total of eight weeks. The SEF group was exposed to 0 Hz electric field within the same time interval. The control group was held in identical environmental conditions, without exposure to electric field. Periodic radiographs were taken from all the animals. At the end of this study, rats were sacrificed and mechanical/histopathologic examinations were performed.
RESULTS: Radiologic, mechanical and histologic scores of the LFEF group were lower than those of the SEF and control groups; however, no significant difference was found in group comparisons in terms of average histologic and radiologic scores (p>0.05).
CONCLUSION: Results extracted from the current study suggest that 0-hz static and 50-hz electric field exposures affect bone healing tissue of tibial fracture models in rats, although it is not significant.

3.Knowledge and attitude evaluation of physicians and nurses on COVID-19
Hatice Ikiisik, Merve Kirlangic, Guven Turan, Feyza Kutay, Umut Karayalcin, Sena Ekiz, Mehmet Ali Arikan, Fulya Buse Gungor, Zeynep Sena Erakkaya, Beyza Evirgen, Isil Maral
PMCID: PMC7881421  doi: 10.14744/nci.2020.82542  Pages 15 - 23
OBJECTIVE: This study aims to evaluate the knowledge, perceptions, and attitudes of physician faculty members, nurses, and medical students who work in a hospital in Istanbul regarding COVID-19.
METHODS: This cross-sectional study was conducted in a tertiary hospital from March 2 to March 10, 2020. The research data were collected through a survey consisting of 22 questions about their demographics and their level of knowledge, sources of information, actions, attitudes, and thoughts about COVID-19. The collected data were analyzed using SPSS 22.0.
RESULTS: Out of 1.460 people, 614 (42%) participated in this study. More than 60% of the participants correctly answered the information questions about COVID-19. 72.6% of the participants stated that the situation that would stress them out the most in case of a COVID-19 outbreak in Turkey would be the diagnosis of one of their family members with COVID-19. Social media (66.4%) was the primary source of information in this process.
CONCLUSION: The findings obtained in this study showed that right before the outbreak, healthcare professionals were concerned and stressed about the inadequacy of protective measures and the possibility of transmission, although they were ready for the outbreak in the professional sense. (NCI-2020-0272.R1)
OBJECTIVE: This study aims to evaluate the knowledge, perceptions, and attitudes of physician faculty members, nurses, and medical students who work in a hospital in Istanbul regarding COVID-19.
METHODS: This cross-sectional study was conducted in a tertiary hospital from March 2 to March 10, 2020. The research data were collected through a survey consisting of 22 questions about their demographics and their level of knowledge, sources of information, actions, attitudes, and thoughts about COVID-19. The collected data were analyzed using SPSS 22.0.
RESULTS: Out of 1.460 people, 614 (42%) participated in this study. More than 60% of the participants correctly answered the information questions about COVID-19. 72.6% of the participants stated that the situation that would stress them out the most in case of a COVID-19 outbreak in Turkey would be the diagnosis of one of their family members with COVID-19. Social media (66.4%) was the primary source of information in this process.
CONCLUSION: The findings obtained in this study showed that right before the outbreak, healthcare professionals were concerned and stressed about the inadequacy of protective measures and the possibility of transmission, although they were ready for the outbreak in the professional sense.

4.IL-17 and IL-23 levels in patients with early-stage chronic lymphocytic leukemia
Mehmet Bankir, Didar Yanardag Acik
PMCID: PMC7881423  doi: 10.14744/nci.2020.02997  Pages 24 - 30
Giriş: Kemik iliği mezenkimal kök hücreleri tarafından üretilen sitokinler, kronik lenfositik lösemide tümör mikro ortamının önemli bileşenleridir. IL-17 ve IL-23'ün hem otoimmün hastalıklarda hem de tümör büyümesindeki rolleri gösterilmiştir. IL-17/23 ekseninin apoptozdaki rolü de çalışmalarda gösterilmiştir. Otoimmün sitopeniler KLL'de yaygındır. Erken evre KLL hastalarında IL-17 / IL-23 düzeylerini sağlıklı kontrollerle karşılaştırmayı amaçladık.
Materyal-Metod: Lokal etik kurul onayından sonra, 22 erken evre kronik lenfositik lösemili hasta ve 21 sağlıklı kontrol grubu çalışmaya dahil edildi. IL-17 ve IL-23, enzime bağlı immünosurbent deney yöntemi kullanılarak analiz edildi.
Bulgular: Medyan IL-23 seviyesi, kronik lenfositik lösemi grubundaki erkeklerde kadınlara göre daha düşüktü. Hem kontrol grubunda hem de kronik lenfositik lösemi grubunda IL-17 ve IL-23 seviyeleri arasında pozitif bir korelasyon vardı. Kronik lenfositik lösemi hastalarında evre ile IL-17 ve IL-23 seviyeleri arasında anlamlı bir korelasyon yoktu.
Sonuç: Literatürde kronik lenfositik lösemide IL-17 ve / veya IL-23 üzerinde yapılan çalışmaların sonuçları tutarlı değildir. Bu tutarsız sonuçları, immun sistemin çevresel faktörler, geçirilmiş enfeksiyonlar, bağırsak florası, aşılar, etnik yapı ve hatta cinsiyetten dolayı her bireyde farklı gelişmesi nedeniyle açıklayabiliriz Bu nedenle kronik lenfositik lösemide standart tedavi yerine kişiye özel immünoterapi stratejilerinin geliştirilmesi ve uygulanmasının terapötik başarı oranlarını artırabileceği varsayılabilir. (NCI-2020-0315)
OBJECTIVE: Cytokines produced by bone marrow mesenchymal stem cells are important components of the tumor microenvironment in chronic lymphocytic leukemia (CLL). The roles of IL-17 and IL-23 in both autoimmune diseases and tumor growth have been demonstrated. The role of the IL-17/23 axis in apoptosis has also been demonstrated in studies. Autoimmune cytopenias are common in CLL. In this study, we aimed to compare IL-17/IL-23 levels in early-stage CLL patients with healthy controls.
METHODS: After obtaining ethical approval from the local ethics committee, 22 patients with early-stage chronic lymphocytic leukemia and 21 healthy control groups were included in this study. IL-17 and IL-23 were analyzed using the enzyme-linked immunosorbent assay method.
RESULTS: The findings showed that the median IL-23 level was lower in men in the chronic lymphocytic leukemia group than women. There was a positive correlation between IL-17 and IL-23 levels in both the control group and the chronic lymphocytic leukemia group. There was no significant correlation between stage and IL-17 and IL-23 levels in chronic lymphocytic leukemia patients.
CONCLUSION: Results of studies conducted on IL-17 and/or IL-23 in chronic lymphocytic leukemia in the literature are not consistent. These inconsistent results can be explained by the fact that the immune system develops differently in each individual due to environmental factors, past infections, intestinal flora, vaccines, ethnicity, and even gender. Therefore, it can be hypothesized that the development and application of personalized immunotherapy strategies instead of standard therapy in chronic lymphocytic leukemia may increase therapeutic success rates.

5.Vitamin D levels of the healthy infants using oral spray or drop form of vitamin D supplement in the first year of life
Emel Kabakoglu Unsur
PMCID: PMC7881425  doi: 10.14744/nci.2020.09471  Pages 31 - 36
Amaç
D vitamini (VD) eksikliği, özellikle hamilelerde ve yenidoğanlarda tüm dünyada yaygın bir sorundur. Dünya çapında 2010 yılından beri VD takviyelerinin düzenli olarak uygulanması önerilmektedir. Son zamanlarda VD takviyesini bukkal mukozadan emilen sprey şeklinde sağlayan yeni bir formülasyon kullanıma sunulmuştur. Ancak sprey formunda VD takviyelerinin özellikle çocuklardaki etkinliği hakkında literatürde çok az bilgi mevcuttur.
Bu nedenle çalışmamızda yenidoğan döneminde sprey ya da damla form olarak ağızdan D vitamini takviyesi (400 IU/gün) başlanan ve hayatın ilk yılında düzenli olarak kullanan çocukların 1 yaşındaki VD düzeyleri arasında fark olup olmadığını araştırmak amaçlanmıştır.
Materyal-Metot
Retrospektif çalışmamızda, sağlam çocuk izlem polikliniğimizde yaşamının ilk yılında düzenli olarak takip edilen bir yaşındaki toplam 243 sağlıklı bebeğin tıbbi kaydı değerlendirildi. Doğuştan anomali, kronik hastalığı olan ve düzensiz D vitamini takviyesi kullananlar çalışma dışı bırakıldı.
Bulgular
Çalışma grubundaki 136 bebekte (%56.0) VD'nin sprey formu, 107'sinde (% 44.0) damla formu kullanıldığı saptandı. VD eksikliği (25 [OH] D düzeyi <20ng / ml) oranının %33,3 (n = 81) olduğu tespit edildi. VD düzeyleri sprey ve damla form kullanan bebeklerde sırasıyla 24ng / ml (8-109 ng / ml), 21 ng / ml (7-65ng / ml) olarak bulundu. 25 (OH) D düzeyi açısından VD takviyesinin iki formu arasındaki fark anlamlı bulundu (p = 0,010), VD düzeyleri sprey formu kullanan bebeklerde daha yüksekti.
Sonuç
Çalışma bulguları, oral sprey formu kullanan bebeklerin VD düzeylerinin oral damla formuna göre daha yüksek olduğunu göstermektedir.VD düzeyleri açısından damla formuna uygun bir alternatif olarak sprey formu tercih edilebileceği gibi sprey form çocuklarda düzenli ve kullanım kolaylığı da sağlayabilir. (NCI-2020-0382)
OBJECTIVE: Vitamin D (VD) deficiency is a common problem worldwide, especially in pregnant women and newborns. Regular administration of VD supplements has been recommended worldwide since 2010. Recently, a new formulation providing VD supplementation in the form of a spray which is absorbed through the buccal mucosa has been introduced, but there is very little information in the literature about the effectiveness of it, especially in children. Therefore, in our study, we aim to investigate whether there was a difference in VD levels at one year of age infants who have started oral vitamin D supplements (400 IU/day) as spray or drop form in the neonatal period and have used it regularly during the first year of life.
METHODS: In our retrospective study, the medical records of 243 healthy infants at one year of age who were followed up regularly in the first year of life in our well-child follow-up clinic were evaluated. The infants who had congenital anomalies, chronic diseases, and those using irregular vitamin D supplements were excluded from this study.
RESULTS: The findings showed that the spray form of VD was used in 136 babies (56.0%) in the study group and the drop form was used in 107 (44.0%) of them. VD deficiency (defined as 25 [OH] D level <20 ng/ml) was 33.3% (n=81). VD levels were 24 ng/ml (8–109 ng/ml) and 21 ng/ml (7–65 ng/ml) in the infants using spray and drop form, respectively. The difference between the two forms of VD supplementation regarding 25 (OH) D levels was significant (p=0.010); VD levels were higher in the infants using the spray form.
CONCLUSION: Our study findings suggest that the infants using oral spray form have higher VD levels compared to oral drop form. Concerning VD levels, the spray form may be preferred as a suitable alternative to the drop form, and the spray form may provide regular and easy use in children.

6.Towards a combined pediatric rheumatology-dermatology clinic: One-year experience
Fatma Gul Demirkan, Zeynep Topkarci, Serife Gul Karadag, Hafize Emine Sonmez, Figen Cakmak, Nuray Aktay Ayaz
PMCID: PMC7881422  doi: 10.14744/nci.2020.32848  Pages 37 - 41
Amaç: Çocuk romatoloji kliniğine hastaların bir kısmı sadece cilt bulguları ile başvurabilir. Hastaların çok disiplinli bir yaklaşımla değerlendirilmesi şüphesiz ki doğru tanıya ulaşmayı kolaylaştıracaktır. Bu çalışmada, çocuk romatoloji ve dermatoloji kliniklerin bir yıllık işbirliği sunulmuştur.
Yöntem: Öncelikle cilt döküntüsü ile başvuran hastalar çocuk romatoloji-dermatoloji polikliniklerinde ayrı ayrı değerlendirildi. Daha sonra, haftada bir kez, bu hastaların nihai tanıları, iki pediatrik romatolog ve bir dermatolog tarafından ortaklaşa tartışıldı.
Sonuçlar: Çalışmaya 101 hasta dahil edildi. Bu hastaların 65'i başlangıçta dermatoloji polikliniğine, geri kalan 36'sı ise çocuk romatoloji polikliniğine başvurdu. Cilt bulguları skılıklarına göre incelendiğinde; 30 hastada skuamöz lezyonlar, 28 hastada eritematöz lezyonlar ve 14'te mukozal ülserler saptandı. Ortak klinik kararıyla; 69 hastaya romatizmal hastalık tanısı konurken, 32 hastada cilt döküntüleri romatizmal hastalıklara bağlanmadı.
Tartışma: Romatolojik hastalığı olan hastalar sadece mukokutanöz bulgularla başvurabilmektedir. Bu nedenle, mukoza, cilt ve eklerinin ayrıntılı bir şekilde incelenmesi romatoloji pratiğinde çok önemlidir. Çocuk romatoloji-dermatoloji işbirliği ile gerçekleşen ortak klinikler sayesinde daha kolay ve hızlı bir şekilde doğru tanıya ulaşılacaktır. (NCI-2020-0259.R1)
OBJECTIVE: Dermatological findings may be the sole complaints of diseases in pediatric rheumatology practice. Evaluating patients with a multi-disciplinary approach may facilitate access to an accurate diagnosis. Herein, we reported our one-year experience in collaborative pediatric rheumatology-dermatology.
METHODS: Patients were initially evaluated separately in pediatric rheumatology-dermatology outpatient clinics. Subsequently, once a week, the final diagnoses of patients with suspected skin rash were collaboratively discussed by two pediatric rheumatologists and a dermatologist.
RESULTS: A hundred and one patients were included in this study. Of these 101 patients, 65 attended to dermatology outpatient clinic initially, while the remaining 36 applied to the pediatric rheumatology outpatient clinic. The most common mucocutaneous finding was squamous lesions in 30 patients, followed by erythematous lesions in 28 and mucosal ulcers in 14. Finally, 69 patients were diagnosed with a rheumatic disease while 32 had differential diagnoses apart from rheumatic diseases.
CONCLUSION: Patients with rheumatologic diseases frequently present with only mucocutaneous findings. Thus, a detailed examination of the mucosa, skin and its attachments is of paramount importance in rheumatology practice. We suggest that a close interaction between pediatric rheumatology-dermatology and the formation of consensus clinics are going to assist clinicians in making easier and accurate diagnoses.

7.The relationship of ischemia-modified albumin levels to disease activity scores and HLA-B27 in patients with ankylosing spondylitis
Filiz Meryem Sertpoyraz, Ayfer Çolak, Aylin Dikici, Nihan Erdinc Gunduz, Merve Zeytinli Aksit
PMCID: PMC7881419  doi: 10.14744/nci.2020.23590  Pages 42 - 48
Amaç: Son çalışmalar Ankilozan Spondilit (AS) patogenezinde oksidatif stresin arttığını bildirmektedir. Iskemik modifiye albumin (IMA), albuminin oksidatif streste artan değişikliğe uğramış formudur. Amaç AS’li hastalarda hastalık şiddeti göstergeleriyle IMA arasındaki ilişkiyi araştırmaktır.
Yöntem: Çalışmaya 63 AS ve 48 sağlıklı kontrol alındı. Hastaların serum lipid profili, C-Reaktif Protein(CRP), tam kan sayımı, hastalik aktivite indeksi, HLA B27 incelendi. Hastalar, hastalık aktivitesine göre kategorize edildi.HLA-B27 ve ilaç düzeyleriyle IMA düzeyleri karşılaştırıldı.
Bulgular: Hastaların kontrollerden daha yüksek IMA düzeyleri vardı (p=0.020). Hastalar arasında aktif hastalığı olanlarda IMA düzeyleri daha yüksekti (p=0.001) ve CRP ile pozitif korelasyon gösterdiği görüldü. HLA B27 ve tedavi yöntemleri arasında önemli fark saptanmadı.
Sonuç: Hastalarda IMA düzeyleri kontrol grubundan daha yüksekti ve aktif hastalığı olanlarda daha da arttı. IMA, hastalık aktivitesiyle ilişkiliydi ve IMA,AS’de inflamatuar bir belirteç olarak kullanılabilir.
Gelecekte yapılacak büyük örneklemli çalışmalar, ilişkinin daha ayrıntılı anlaşılmasına yardımcı olacaktır. (NCI-2019-0324.R1)
OBJECTIVE: Recent studies have implicated increased oxidative stress in the pathogenesis of Ankylosing spondylitis (AS). Ischemia-modified albumin (IMA), an altered form of albumin, increases oxidative stress. This study aimed to investigate the relationship between IMA levels and other indicators of disease severity in AS.
METHODS: This study included 63 AS patients and 48 healthy controls. Patients were examined for serum lipid profile, C-reactive protein (CRP), complete blood count, Bath Ankylosing Spondylitis Disease Activity Index, human leukocyte antigen (HLA) B27, and treatment regimen. They were categorized based on disease activity, HLA-B27 status, and the drug treatment and compared for IMA levels.
RESULTS: The patients had significantly higher IMA levels than controls (p=0.020); among patients, the levels were higher in those with active disease (p=0.001) and positively correlated with the CRP levels. No significant difference was found between the IMA levels of the patients with different HLA-B27 status or treatment method.
CONCLUSION: The IMA levels were higher in patients than controls and further increased in patients with active AS. IMA was associated with disease activity and can be used as an inflammatory marker in AS. More comprehensive future studies with a larger sample size may help understand the relationship in greater detail.

8.Evaluation of the pregnant women’s approaches regarding drug utilization
Mevhibe Tamirci, Volkan Aydin, Mertdogan Soyalan, Narin Akıcı, Mehmet Zafer Goren, Ahmet Akici
PMCID: PMC7881424  doi: 10.14744/nci.2020.27003  Pages 49 - 56
Amaç: Gebe kadınların ilaç kullanım alışkanlıkları akılcı ilaç kullanımının (AİK) kritik yönlerinden biridir. Bu çalışmada, kadınların gebelikleri sırasında AİK’e ilişkin sergiledikleri tutum ve davranışlarının incelenmesi amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: Çalışmanın verileri, Mayıs 2016-Ekim 2017 tarihleri arasında Kuzey Kıbrıs’taki 5 ilçede bulunan özel ve kamu hastanelerine başvuran 71 gebeye uygulanan anketler ile toplandı. Gebelerin sosyo-demografik özellikleri ile ilaç kullanımı konusundaki tutum ve davranışları değerlendirildi.
Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 29,7±4,3; ortalama gebelik haftası ise 25,7±11,2 idi. Gebeliklerin %71,8’i planlı gebelik idi. Gebeliği plansız olan kadınlardan anket sırasında ilaç kullandığını belirten kişilerin yüzdesi (%25,0) planlı gebelik yaşayan hastalardakine (%49,0) göre anlamlı olarak daha azdı (p<0,05). Kadınların hemen hemen 2/3’ü (%66,2) gebelikleri sırasında ilaca maruz kaldıklarını belirtirken, bu ilaçların en fazla “vitamin/mineral takviyesi” (%38,3) ve mide bulantısı/kusma ilaçları (%19,1) olduğu saptandı. Gebeliği öğrendiği sırada ilaç kullanmakta olan 11 kadından ikisi (%18,2) folik asit aldığını belirtti. Kronik hastalık nedeniyle kullanılan ilaçlardan biri (%11,1) üçüncü trimesterde D kategorisinde yer alan asetilsalisilik asit idi. Hastaların çoğu talimatları sıklıkla okuduklarını (%60,9) ve yan etkilere “sıklıkla” dikkat ettiklerini (%56,5) belirtti. İlaç kullanımına bağlı alışkanlıklar değerlendirildiğinde, kadınların %8,7’si bazen talimatlara uymadıklarını ve %10,9’u bazen ilacın doz/kullanım süresine uymadıklarını belirtti. Yedi hasta (%15,2) kullanım kılavuzundaki yan etkilere dikkat etmediğini ifade ederken, gebelerin yarısından fazlası (%56,5) sıklıkla yan etkilere dikkat ettiklerini belirtti. Yaklaşık olarak beş gebeden biri (%19,6) ilaç kullanımı sırasında teratojenite riski bakımından endişe duyduğunu belirtti.
Sonuçlar: Bu çalışma, Kuzey Kıbrıs’taki gebelerin ilaç kullanımına ilişkin tutum ve davranışlarında gebelik öncesi yetersiz folik asit alımı, gebelikte riskli ilaç kullanımı ve kullanım talimatından yeterince yararlanmama gibi önemli eksiklikler barındırdığına dikkat çekmektedir. Bu tespitler, gebelikte AİK’in yaygınlaştırılması için hem hastalara hem de sağlık hizmeti sunanlara eğitim içerikli girişimlerin gerekliliğini vurgulamaktadır. (NCI-2020-0091.R1)
OBJECTIVE: Drug utilization habits of the pregnant are a critical aspect of rational use of the medicine (RUM). This study aimed to analyze the RUM related attitudes and the behaviors of women during their pregnancies.
METHODS: The data were collected between May 2016–October 2016 by conducting surveys to 71 pregnant women admitted to the private and governmental hospitals in five districts of Northern Cyprus. The sociodemographic characteristics of the pregnant as well as their attitudes and behaviors concerning drug use were evaluated.
RESULTS: The mean age and the gestational week of the patients was 29.7±4.3 years and 25.7±11.2 weeks, respectively. Planned pregnancies constituted 71.8% of all. The percentage of patients with an unplanned pregnancies who were using drugs at the time of the survey (25.0%) was lower than that in those with planned pregnancies (49.0%, p<0.05). Almost two-thirds (66.2%) of the women were exposed to a drug during pregnancy, mostly for “vitamin/mineral prophylaxis” (38.3%) and agents controlling nausea/vomiting (19.1%). Two out of eleven women (18.2%) were using folic acid when they learned about their pregnancy. One of the drugs used for the chronic disorder in the third trimester was acetylsalicylic acid (11.1%), a category D drug in this setting. Most of the patients stated that they frequently read the instructions (60.9%), “often” paying attention to side effects (56.5%). Considering some of the habits related to drug use, 8.7% and 10.9% of pregnant women declared that they sometimes “did not follow the instructions” and “dosage/duration of the drug usage”, respectively. Seven patients (15.2%) declared that they did not consider side effects on the medication guide while more than half (56.5%) did it “often“. Near one in five (19.6%) of the pregnant women stated that they hesitated about the drug usage due to teratogenicity risks.
CONCLUSION: Our study highlights the drug utilization attitudes and behaviors of pregnant women during pregnancy in Northern Cyprus, indicating several shortcomings, including insufficient prenatal folic acid use, occasional use of risky drugs, and unsatisfactory medication guide handling. Available findings underline the necessity of education not only for patients but also for healthcare providers to disseminate RUM in pregnancy.

9.The effects of bladder neck sparing with an additional anterior urethral fixation on postoperative continence after robot-assisted radical prostatectomy
Eymen Gazel, Engin Kaya, Onur Acikgoz, Serdar Yalcin, Sercan Yilmaz, Halil Cagri Aybal, Lutfi Tunc
PMCID: PMC7881433  doi: 10.14744/nci.2020.00533  Pages 57 - 62
Giriş: Üriner inkontinans, radikal prostatektomi operasyonu sonrasında yaşam kalitesini etkileyen ana problemlerden biridir. Prostat, üretra ve bunları çevreleyen yapıların anatomisinin daha ayrıntılı bir şekilde anlaşılmasıyla beraber, onkolojik sonuçlardan taviz vermeden fonksiyonel sonuçları geliştirmeye yönelik minimal invazif cerrahi teknikler tanımlanmıştır.
Amaç: Bu çalışma anterior üretral fiksasyon (AUF) ve mesane boynu koruma (BNS) tekniklerinin, robot-yardımlı laparoskopik radikal prostatektomi (RALP) operasyonu sonrası erken dönem kontinans başarısı üzerine etkisini araştırmayı amaçlamaktadır.
Materyal ve metot: Bu retrospektif çalışma Ocak 2018 ve Haziran 2019 tarihleri arasında RALP operasyonu yapılan 120 hasta içermektedir. Hastalar, BNS tekniği ile yapılanlar grup 1 (n: 60), ve BNS ve AUF tekniklerinin her ikise de uygulananlar grup 2 (n: 60) olacak şekilde iki gruba ayrılmıştır. Hastaların kontinans durumları başlangıçta, postoperatif 7. gün, ve postoperatif 1., 3. ve 6. aylarda değerlendirilmiştir.
Bulgular: İnkontinans Etki Anketi-7 (IIQ-7) açısından değerlendirildiğinde, 6. ay dışındaki tüm kontinans durumları grup 2’de istatistiksel anlamlı derecede daha iyi bulundu (p: 0.023). Üretral kateter çekimini takiben ve postoperatif 1. ayda, işeme sonrası semptomlar grup 1’de belirgin olarak daha yüksekti (%13.3& 0, p: 0.006). Bu fark sonraki kontrollerde (3. ve 6. Ay) saptanmadı.
Sonuç: Çalışmamıza göre RALP operasyonunda AUF ve BNS kombinasyonu, onkolojik sonuçları bozmadan RALP sonrası erken dönem kontinans oranlarını iyileştirirken, postmiksiyonel semptomları azaltmaktadır. (NCI-2020-0065.R1)
OBJECTIVE: Urinary incontinence remains one of the main problems affecting the quality of life after radical prostatectomy. Along with the improved understanding of the precise anatomy of the prostate, urethra and their surrounding structures, minimally invasive surgical techniques have been refined and described, aiming to improve functional outcomes without oncological compromise. This study aimed to investigate the impacts of anterior urethral fixation (AUF) and bladder neck sparing (BNS) on the early continence success after Robot-assisted Radical Prostatectomy (RALP).
METHODS: This retrospective study included 120 patients who underwent RALP between January 2018 and June 2019. Patients were allocated to one of two groups; group 1 (n=60) underwent RALP with BNS, group 2 (n=60) underwent RALP with both AUF and BNS. The patient continence status was measured at baseline on day 7 and in the 1st, 3rd, and 6th months postoperatively.
RESULTS: Concerning Incontinence Impact Questionnaire-7 form, statistically significant better results in group 2 were recorded in all visits, but the last (month 6) (p=0.023). Following catheter removal, postmicturition symptoms, including incomplete emptying and post-micturition dribble rate, were significantly higher in group 1 after catheter removal and in the 1st month (13.3% vs. 0 p=0.006). This difference was not recorded at the next visits (months 3 and 6).
CONCLUSION: Our findings showed that the combination of AUF and BNS significantly increases early continence rates and decreases post-mictional symptoms after RALP without hampering oncologic outcomes.

10.Marital status and outcomes in chronic heart failure: Does it make a difference of being married, widow or widower?
Bihter Senturk, Hakki Kaya, Ahmet Celik, Lutfu Bekar, Hasan Gungor, Mehdi Zoghi, Dilek Ural, Yuksel Cavusoglu, Ahmet Temizhan, Mehmet Birhan Yilmaz
PMCID: PMC7881434  doi: 10.14744/nci.2020.88003  Pages 63 - 70
Amaç: Çalışmamızda Türk Araştırma Takımı-Kalp Yetersizliği (TREAT-HF) kayıtlarındaki düşük ejeksiyon fraksiyonlu kronik kalp yetersizliği (DEF-KY) hastalarında medeni durumun, özellikle de evli veya dul olmanın (dul kadın veya dul erkek) kalp yetersizliği sonuçlarına etkisini araştırmayı amaçladık.
Yöntemler: TREAT-HF, DEF-KY hastalarının, KY ile ilişkili hastaneye yatış (KY-İHY) ve tüm nedenlere bağlı mortalitelerini takip eden bir çalışma grubudur. Bu kohortta dullar ve evliler, eğilim skoru eşleme analizi öncesi ve sonrası karşılaştırılmıştır.
Bulgular: Analizin başlangıcında medeni durum dahil eksiksiz veri setine sahip 723 DEF-KY hastası vardır. 723 DEF-KY hastasından 37 “hiç evlenmemiş” ve “boşanmış” hasta analizden dışlanmıştır. Veritabanında en az bir kere evlilik bildiren kalan 686 DEF-KY hastası,dullar (n = 124) ve evliler olarak (n = 562) karşılaştırılmıştır. Ortalama takip süresi 21±12 ay, maximum 48 aydır. Dullar, daha yüksek KY-İHY riskine sahip olmasına rağmen (p=0.047), tüm nedenlere bağlı mortalite evliler ile benzerdi. (p=0.054). Eğilim skoru eşleme analizi sonrası tüm nedenlere bağlı mortalite dullarda evlilerle benzer olmasına rağmen KY-İHY dullarda daha sık kalmaya devam etti (p = 0.039). Dikkat çekici şekilde, benzer yaş, ejeksiyon fraksiyonu, kreatinin, New York Kalp Cemiyeti fonksiyonel sınıf ve medikal tedaviye rağmen, dul erkek olmak (p = 0.419), dul kadın olmanın (p = 0.037) aksine artmış KY-İHY riskiyle ilişkili bulunmadı.
Sonuç: Yapılan eğilim skoru eşleme analizi dul olmanın KY-İHY riskini artırdığını ortaya koydu. Ancak, dikkat çekici bir şekilde erkek dulların KY-İHY açısından artmış riske sahip olmadığı görüldü. (NCI-2020-0340.R1)
OBJECTIVE: We aimed to compare the outcomes of chronic heart failure (HF) patients with reduced ejection fraction (CHFrEF) in the Turkish Research Team in HF (TREAT-HF) registry according to marital status with a specific focus on being the widowed (widow/widower) versus the married.
METHODS: TREAT-HF is a network, enrolling CHFrEF with a follow up for HF-related hospitalization (HFrH) and all-cause mortality (ACM). In this cohort, the widowed patients were compared with patients who were married before and after propensity score (PS) matching analysis.
RESULTS: There were 723 cHFrEF patients with a complete dataset, including reported marital status at baseline for this analysis. Out of 723 patients with HF, 37 “never-married” and “divorced” patients were excluded from the analysis. Then, out of 686 remaining patients with HF, who had at least one reported marriage in the database, widowed patients with HF (n=124) were compared with married patients (n=562). The mean follow up period was 21±12 months up to 48 months. The widowed patients had a higher risk of HFrH (p=0.047), although ACM remained similar compared to married patients (p=0.054). After PS matching, HFrH remained more frequent among the widowed compared with the married (p=0.039) although ACM yielded similar rates. Of note, it was shown that being a widower (p=0.419) was not linked to increased risk of HFrH during follow up contrary to being a widow (p=0.037) despite similar age, ejection fraction, creatinine, NYHA functional class distribution and a similar rate of life-saving medications.
CONCLUSION: PS matching analysis yielded that the widowed had increased the risk for HFrH. Of note, widowers did not seem to have an increased risk for HFrH, contrary to widows.

11.Incidental lesions in appendectomy specimens: Rare or rarely sampled?
Nuray Kepil, Sebnem Batur, Ozan Akinci, Salih Pekmezci
PMCID: PMC7881436  doi: 10.14744/nci.2020.49799  Pages 71 - 75
Amaç: Akut apandisit nedeniyle gerçekleştirilen apendektomi operasyonları sonrasında materyallerin mikroskopik incelemesi esnasında patologlar, bazı rastlantısal ve sıradışı lezyonlarla karşılaşabilmektedir. Apendektomi materyalleri birçok merkezde 3 kesit / 1 parafin blok şeklinde örneklenmektedir. Bu çalışmada apendiks materyallerinin çoklu ve yoğun örneklemesinin, apendiksin rastlantısal lezyonlarının insidansı üzerinde bir etkisi olup olmadığını değerlendirmeyi amaçladık.
Yöntem: Bu çalışma, İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı'nda 2007-2011 ve 2014-2018 yılları arasında, akut apandisit tanısıyla apendektomi ameliyatı yapılan ve histopatolojik değerlendirmesi yapılmış 1154 hastayı içeren retrospektif bir çalışmadır. Grup 1, apendiks materyalleri 3 kesit / 1 parafin blok olarak incelenen hastalardan oluşturuldu. Grup 2, apendiks materyalleri tamamen örneklenmiş hastalardan oluşturuldu. İki grup arasında insidental benign ve malign apendiks lezyonlarının görülme sıklığı açısından fark olup olmadığı değerlendirildi.
Bulgular: Grup 1’de 579 hasta, Grup 2'de 575 hasta vardı ve grupların yaş ortalaması sırasıyla 26 ve 28 idi. Grup 1'de 57 (% 9.8) ve Grup 2'de 58 (% 10.1) materyalde akut apandisit veya sıradışı herhangi bir lezyona rastlanmadı. Grup 1’de 6, Grup 2’de 21 materyalde sıradışı patolojik bulgular saptandı. Benign ve malign tüm sıradışı lezyonların Grup 2'de Grup 1'e göre anlamlı derecede yüksek olduğu gözlendi (p: 0.013). Tek başına malign insidental lezyonların insidansı açısından ise iki grup arasında anlamlı fark saptanmadı (p: 0.136).
Sonuç: Apendektomi materyallerinin çoklu ve yoğun örneklenmesi, apendiksin sıradışı lezyonlarının saptanma olasılığını arttırmaktadır. (NCI-2020-0092.R1)
OBJECTIVE: During the microscopic examination of the specimens after appendectomy operations performed due to acute appendicitis, pathologists may encounter some incidental and unusual lesions. Appendectomy specimens are sampled as 3 sections/1 paraffin block in many centers. In this study, we aimed to evaluate whether multiple and dense sampling of appendix specimens has an impact on the incidence of incidental lesions of the appendix.
METHODS: This study is a retrospective study of 1154 patients who underwent appendectomy with presumed acute appendicitis at the Department of General Surgery, Istanbul University-Cerrahpasa, Cerrahpasa Faculty of Medicine, had histopathological evaluation between 2007–2011 and 2014–2018. Group 1 was made up of the patients whose appendix specimens were examined as 3 sections/1 paraffin block. Group 2 was made up of the patients whose appendix specimens were sampled completely. In this study, it was evaluated whether there was a difference between the two groups concerning incidence of incidental benign and malign appendix lesions.
RESULTS: There were 579 patients in Group 1, 575 patients in Group 2, and the mean age of the groups was 26 and 28, respectively. Neither acute appendicitis findings nor any of the other unusual lesions were found in 57 specimens (9.8%) in Group 1 and 58 specimens (10.1%) in Group 2. Unusual pathological findings were detected in six specimens in Group 1 and 21 in Group 2. All unusual lesions, including benign and malignant, were significantly higher in Group 2 than in Group 1 (p=0.013). Concerning the incidence of malignant incidental lesions alone, there was no significant difference between the two groups (p=0.136).
CONCLUSION: Multiple and dense sampling of appendectomy specimens increases the likelihood of detecting unusual lesions of the appendix.

12.The role of video-based multimedia information in reduction of anxiety before dilatation and curettage
Gulseren Yilmaz, Aysu Akca, Necmiye Ay, Nadiye Koroglu, Derya Ozden Omaygenc, Ismail Özdemir, Ziya Salihoglu
PMCID: PMC7881420  doi: 10.14744/nci.2020.65707  Pages 76 - 81
Amaç: Dilatasyon ve küretaj geçiren (D&C) kadınlar önemli miktarda ameliyat öncesi kaygıya maruz kalmaktadır. D & C' den önce video tabanlı multimedya bilgilendirme (MMI) uygulanmasının hastaların eğitimini kolaylaştıracağı ve prosedürle ilgili net bilgi sağlayabileceği varsayılmıştır. Bu çalışmada D & C uygulanan hastalarda video tabanlı MMI ve konvansiyonel yazılı bilgilendirmenin kaygı, ağrı şiddeti ve memnuniyet üzerindeki etkisi karşılaştırıldı.
Gereç ve yöntem: Bu prospektif, randomize çalışmaya anormal uterin kanama nedeniyle D & C için planlanan 74 kadın dahil edildi. Denekler, video tabanlı bir MMI veya yazılı bilgilendirme (kontroller) alma gruplarına ayrıldı. Sürekli ve durumluk kaygı, MMI veya yazılı bilgilendirmeden önce Durumluk-Sürekli Anksiyete Ölçeği (STAI) kullanılarak değerlendirildi. STAI durumluk kaygı ölçeği (STAI-S), MMI veya yazılı bilgilerin uygulanmasından sonra tekrarlandı. Tüm hastalara aynı jinekolog tarafından D & C uygulandı. D & C'yi takiben hasta memnuniyeti ve işlemsel ağrı Likert skalası ve Görsel Analog Skala kullanılarak değerlendirildi.
Bulgular: Bilgilendirme sonrası STAI-S skoru, video grubunda bilgilendirme öncesi STAI-S skorundan anlamlı olarak düşüktü (p <0.001), kontrol grubunda STAI-S skorunda anlamlı bir değişiklik olmadı (p = 0.210). D&C öncesi MMI alan hastaların memnuniyet oranı, kontrollerin memnuniyet oranından anlamlı derecede yüksekti (% 75'e karşılık % 50, p = 0.027).
Sonuçlar: MMI' nin D & C prosedüründen önce uygulanması, geleneksel yazılı bilgilere kıyasla daha az kaygı, daha az ciddi ameliyat sonrası ağrı ve daha iyi hasta memnuniyeti ile ilişkilidir. (NCI-2020-0064.R1)
OBJECTIVE: Considerable amount of women undergoing dilatation and curettage (D&C) are subject to preoperative anxiety. We hypothesized that the implementation of video-based multimedia information (MMI) before the D&C might facilitate patients’ education and provide clear information regarding the procedure. This study aimed to compare the impact of video-based MMI and conventional written information on anxiety, pain severity, and satisfaction in patients undergoing D&C.
METHODS: Seventy four women scheduled for D&C for abnormal uterine bleeding were enrolled in this prospective randomized study. Subjects were assigned to receive a video-based MMI or conventional written information (controls). The trait and state anxiety were assessed using the State and Trait Anxiety Inventory (STAI) before the MMI or written information. STAI-state (STAI-S) was repeated after the application of the MMI or written information. All patients underwent D&C by the same gynecologist. Following D&C, patient satisfaction and procedural pain were ranked using a Likert scale and Visual Analogue Scale.
RESULTS: Post-informational STAI-S score was significantly lower than the pre-informational STAI-S score in the video group (p<0.001), whereas no significant change occurred in STAI-S score in the control group (p=0.210). The satisfaction rate of the patients receiving MMI before the D&C was significantly higher than the satisfaction rate of the controls (75% vs. 50%, p=0.027).
CONCLUSION: Implementation of MMI before the D&C procedure is associated with less anxiety, less severe postoperative pain and improved patients satisfaction, compared to the conventional written information.

13.Unusual cavitary lesions of the lung: Analysis of patients with traumatic pulmonary pseudocyst
Ibrahim Ethem Ozsoy, Mehmet Akif Tezcan
PMCID: PMC7881427  doi: 10.14744/nci.2020.28159  Pages 82 - 87
Amaç: Bu çalışmada, toraks travmaları sonucu oluşan nadir kaviter lezyonlar olan travmatik pulmoner psödokistlere dikkat çekmek, tanı ve tedavi yaklaşımlarını ve sonuçlarını gözden geçirmek amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: Ocak 2014- Ocak 2017 tarihleri arasında künt toraks travması nedeni ile hastanemize getirilen toplam 582 hastadan travmatik pulmoner psödokist tespit edilen 30 hasta çalışmaya alındı. Çalışmaya alınan hastaların hastane bilgi yönetim sisteminden verilerine ulaşmak için tıpta uzmanlık eğitim kurulundan izni alındı ve veriler retrospektif olarak incelendi.
Bulgular: Travmatik pulmoner psödokistli hastaların yaş ortalaması 40,8 ( 7-75 yaş aralığında) olup, olguların 11’i (%36,7) otuz yaş altında, 19’u (%63,3) otuz yaş üstündeydi. Yirmi sekiz (%93,3) hastada akciğer kontüzyonu vardı ve psödokist çapı 2cm altında olanların 10 (%33,3)’unda kontüzyon mevcuttu. Yirmi yedi (%90) hastada travmatik pulmoner psödokist ilk 12 saatte toraks tomografisinde görülmüş ve tanı konmuştu ancak bu hastaların sadece 10’unda travmatik pulmoner psödokist toraks grafisinde gözükmekteydi. On beş (%50) hastada ekstratorasik yaralanmaya rastlandı. Yirmi iki (%73,4) hastaya tüp torakostomi uygulandı. Hiçbir hastada torakotomiye ihtiyaç duyulmadı.
Sonuç: Travmatik pnömatoseller iyi huylu lezyonlardır ve büyük çoğunluğu spesifik bir tedavi gerekmeksizin semptomatik ve destek tedavisiyle regrese olurlar. (NCI-2019-0232.R1)
OBJECTIVE: In this study, we aimed to draw attention to traumatic pulmonary pseudocysts, which are rare cavitary lesions resulting from thoracic trauma, and review the diagnostic and therapeutic approaches and results.
METHODS: Between January 2014 and January 2017, 30 patients included in this study who were diagnosed with traumatic pulmonary pseudocysts, from 582 patients who were admitted to our hospital with blunt thoracic trauma. To obtain data from the hospital information management system of patients included in this study, permission was obtained from the medical specialization board and the data were analyzed retrospectively.
RESULTS: The mean age of the patients with traumatic pulmonary pseudocysts was 40.8 years (range, 7–75 years), and 11 (36.7%) of the patients were under the age of thirty and 19 (63.3%) were over the age of thirty. Twenty-eight (93.3%) patients had lung contusion and among those who had traumatic pulmonary pseudocysts diameter less than 2 cm, in 10 (33.3%) patients, contusion was present. In 27 patients, TPP was seen in thoracic computed tomography and diagnosed in the first 12 hours, but only in 10 of these patients, traumatic pulmonary pseudocysts was seen on chest x-ray. The extrathoracic injury was found in 15 (50%) patients. Twenty-two (73.3%) patients underwent tube thoracostomy. No patient required a thoracotomy.
CONCLUSION: Traumatic pneumatoceles are benign lesions and most of them regress with symptomatic treatment and supportive therapy without any specific treatment.

14.Ultrasound-guided transversus abdominis plane block for postoperative analgesia in laparoscopic cholecystectomy: A retrospective study
Derya Karasu, Canan Yilmaz, Seyda Efsun Ozgunay, Demet Yalcin, Guven Ozkaya
PMCID: PMC7881418  doi: 10.14744/nci.2020.84665  Pages 88 - 94
Amaç: Çalışmamızın amacı laparoskopik kolesistektomide ultrasonografi rehberliği altında uygulanan transversus abdominis plane (TAP) blokta ketamin ve deksmedetomidinin bupivakaine eklenmesinin postoperatif ağrı üzerindeki etkisini araştırmaktır.
Yöntem: Laparoskopik kolesistektomide postoperatif analjezi için ultrasonografi eşliğinde TAP bloğu uygulanan hastalarda yapılan retrospektif bir çalışmadır. Hastalar üç gruba ayrıldı: Grup BD (Bupivakain + Deksmedetomidin), Grup BK (Bupivakain + Ketamin) ve Grup B (Bupivakain). Birincil sonuçlarımız, postoperatif 24 saat içinde Vizüel Analog Skala (VAS), postoperatif ilk analjezik zamanı ve tramadol tüketimi ile ağrı skorlarını değerlendirmekti. İkincil sonuçlarımz intraoperatif hemodinamik değişiklikler, ek analjezik gereksinimi ve yan etkileri değerlendirmekti.
Bulgular: İlk analjezik uygulama zamanı Grup B'de anlamlı olarak kısaydı ve Grup BD'de diğer iki gruptan anlamlı olarak daha uzundu. Grup B'deki istirahat sırasındaki VAS skoru 0. saatte Grup BD'den anlamlı olarak yüksekti ve 2. saat VAS skoru Grup BD de diğer 2 gruptan anlamlı derecede düşüktü. Tramadol tüketimi ve ek analjezik gereksinimi açısından gruplar arasında anlamlı fark yoktu.
Sonuç: TAP bloğu için bupivakaine major yan etkiler olmadan deksmedetomidin ve ketamin eklenebilir. Deksmedetomidin ve bupivakain kombinasyonu, postoperatif ilk 2. saatte diğer gruplara göre daha iyi analjezi sağlar ve bu nedenle ilk analjezik talebini uzatır. (NCI-2019-0312.R1)
OBJECTIVE: This study aimed to investigate the effects on postoperative pain of ketamine and dexmedetomidine addition to bupivacaine in a transversus abdominis plane (TAP) block in laparoscopic cholecystectomy.
METHODS: A retrospective study was conducted patients who underwent ultrasound-guided TAP block in laparoscopic cholecystectomy. The patients were divided into three groups: Group BD (Bupivacaine+Dexmedetomidine), Group BK (Bupivacaine+Ketamine), and Group B (Bupivacaine). Our primary outcomes were pain scores with Visual Analogue Scale (VAS), postoperative first analgesic time and tramadol consumption in 24 hours postoperatively. Secondary outcomes were intraoperative hemodynamic changes, rescue analgesic requirement and side effects.
RESULTS: The first analgesic administration time was significantly shorter in Group B and significantly longer in Group BD than the other two groups. Pain score at rest in Group B at 0th hours was significantly higher than that of Group BD and VAS pain score Group BD at 2nd hours was significantly lower than the other two groups. There was no significant difference between the groups regarding tramadol consumption and the requirement of rescue analgesics.
CONCLUSION: Dexmedetomidine and ketamine can be added to the bupivacaine for the TAP block without major side-effects. The combination of dexmedetomidine and bupivacaine provides better analgesia in the first postoperative 2nd hour than other groups and hence extends the time to the first analgesic demand.

ORIGINAL IMAGES
15.Linear and whorled hyperpigmentation: A case of incontinentia pigmenti with dermoscopic features
Omer Faruk Elmas, Asuman Kilitci, Necmettin Akdeniz
PMCID: PMC7881426  doi: 10.14744/nci.2020.48751  Pages 95 - 96
NCI-2019-0315.R1

CASE REPORT
16.Aggressive clinical course of large cell neuroendocrine carcinoma of the ampulla of Vater
Recep Ercin Sonmez, Fatih Buyuker, Rabia Burcin Girgin, Tunc Eren, Gurhan Bas, Orhan Alimoglu
PMCID: PMC7881429  doi: 10.14744/nci.2019.36002  Pages 97 - 100
Adenokarsinom tanısıyla 3 yıl önce sağ hemikolektomi öyküsü bulunan 78 yaşında erkek hasta epigastrik rahatsızlık şikayeti ile başvurdu. Laboratuvar testlerinde karaciğer biyokimyasını gösteren enzim değerlerinde yükseklik saptandı (aspartat aminotransferaz (AST): 159 IU/L, alanin aminotransferaz (ALT): 235 IU/L, alkalen fosfataz (ALP): 350 IU/L, gama glutamil transferaz (GGT): 911 IU/L, total bilirubin: 1.55 mg/dl ve direkt bilirubin: 0.82 mg/dl). Üst gastrointestinal sistem (GİS) endoskopisinden sonra yapılan endoskopik retrograd kolanjiyopankreatografisinde (ERCP) ampulla vateri yerleşimli, tümöral lezyon ile uyumlu görünümde olan alan saptandı ve yapılan biyopsi sonucu “nöroendokrin karsinomu” olarak doğrulandı. Hastaya bunun üzerine R0 rezeksiyonu ile pilor koruyucu pankreatikoduodenektomi (PKPD) ameliyatı uygulandı. Patolojik değerlendirmesinde 1,5 cm çapında büyük hücreli nöroendokrin karsinom (LCNEC) saptandı. Beş ay sonra yapılan kontrol görüntülemesinde karaciğerdeki şüpheli lezyonlardan alınan biyopsi sonucu “yüksek dereceli nöroendokrin karsinom metastazı” olarak saptanan hasta kemoterapi için onkolojiye sevk edildi ancak üç ay sonra eks doldu. Ampulla vaterin büyük hücreli nöroendokrin karsinomu (LCNEC), geniş lenf nodu diseksiyonu içeren radikal rezeksiyonlara rağmen agresif klinik ile seyredebilir. Küçük tümör boyutu ve lenf nodu negatifliği bu tümör tipi için güvenilir faktörler değildir. (NCI-2019-0019.R2)
A 78-year-old male patient with a history of the right hemicolectomy due to the adenocarcinoma was admitted by the complaint of epigastric discomfort. Laboratory data showed an increase in liver biochemistries (aspartate aminotransferase (AST): 159 IU/L, alanine aminotransferase (ALT): 235 IU/L, alkaline phosphatase (ALP): 350 IU/L, gamma-glutamyl transferase (GGT): 911 IU/L, total bilirubin: 1.55 mg/dl and direct bilirubin: 0.82 mg/dl). Endoscopic retrograde cholangiopancreatiography (ERCP) administered after the gastrointestinal (GI) upper endoscopy was compatible with the tumoral lesion, and biopsy confirmed ‘neuroendocrine carcinoma’. Pylorus-preserving pancreaticoduodenectomy (PPPD) was performed with R0 resection. Pathologic evaluation revealed a 1,5 cm tumor of large cell neuroendocrine carcinoma (LCNEC). Five months later, biopsy of suspicious lesions in the liver was documented as ‘high-grade neuroendocrine carcinoma metastasis’. He was referred to the oncology for chemotherapy, but, unfortunately, he expired three months later. Large cell neuroendocrine carcinoma (LCNECs) of the ampulla of Vater might have an aggressive clinical course despite radical resections involving lymph node dissections. Small tumor size and lymph node negativity are not reliable factors for this tumor type.

17.Mycosis fungoides of the vulva
Wiebren AA Tjalma, Michael Janssens, Karen Dam, Omar Najim, Ann Van de Velde, Manon Huizing, Zwi Berneman, Wilfried Schroyens
PMCID: PMC7881431  doi: 10.14744/nci.2020.12129  Pages 101 - 105
Mycosis fungoides (MF) is an indolent form of non-Hodgkin lymphoma and the most common type of primary cutaneous T-cell lymphoma. The overall incidence of MF is approximately 4 per 1 million. Involvement of the vulva by MF is extremely rare, with only seven reported cases in the literature. At the vulva, it is mainly a metastatic lesion and rarely a primary malignancy. We describe a case of vulvar MF and discuss the previous cases. The presentation can easily be confused with benign skin disorders. A vulvar lesion can reflect a systemic disease. When a patient consults for a vulvar lesion it is therefore important not only to look at the vulva but also to examine her in and ask general questions. In a patient with a vulvar mass and cutaneous lesions on other locations MF should be considered in the differential diagnosis. (NCI-2020-0014.R1)

18.A case study of methadone-induced delayed post-hypoxic leukoencephalopathy with improvement by antioxidant therapy
Atousa Hakamifard, Somayeh Hajiahmadi, Fariborz Khorvash, Sima Azish
PMCID: PMC7881437  doi: 10.14744/nci.2020.29795  Pages 106 - 108
Delayed post-hypoxic leukoencephalopathy (DPHL) is a syndrome that may occur as a result of the hypoxic event, including opiate overdose. The pathophysiology of this entity is not fully known. Within a neuropsychiatric context, the diagnosis of this rare disease is important. A 39-year-old man with a history of methadone overdose presented with loss of consciousness and fever. After clinical evaluations, laboratory analysis, including various tests on blood and cerebrospinal fluid and magnetic resonance imaging, the patient was diagnosed with methadone-induced DPHL. Treatment with antioxidants, including vitamins E, C and B complex, produced a favorable outcome. In rare cases, methadone overdose may lead to DPHL. Antioxidants therapy should be considered in the treatment of this rare disorder. (NCI-2018-0092.R3)

LETTER TO THE EDITOR
19.Notes on “elastography for the diagnosis of high-suspicion thyroid nodules based on the 2015 American Thyroid Association guidelines: A multicenter study”
Ilker Sengul, Demet Sengul
PMCID: PMC7881428  doi: 10.14744/nci.2020.74240  Pages 109 - 110
NCI-2020-0308

20.Teaching physical examination signs as a novel applied diagnostic skill in medical education
Steven Yale, Halil Tekiner, Eileen Yale, Joseph Mazza
PMCID: PMC7881435  doi: 10.14744/nci.2020.53325  Pages 111 - 112
NCI-2020-0011

LookUs & Online Makale