Association between central obesity assessed by waist-to-height ratio and oral glucose tolerance test glucose dynamics in prediabetes

OBJECTIVE: Prediabetes is a heterogeneous metabolic condition associated with variable risk of progression to type 2 diabetes and cardiovascular complications. Conventional glycemic markers may fail to detect early metabolic deterioration. Recent evidence suggests that oral glucose tolerance test (OGTT)-derived glucose dynamics may provide additional insight into early metabolic alterations. Waist-to-height ratio (WHtR) has emerged as a simple and reliable anthropometric marker of central obesity that may outperform body mass index (BMI) in identifying individuals with increased cardiometabolic risk, in-cluding those with prediabetes. However, the relationship between central obesity and early OGTT glucose responses remains insufficiently investigated. To evaluate the association between central obesity assessed by WHtR and OGTT-derived glucose dynamics in individuals with prediabetes.
METHODS: This cross-sectional study included 86 individuals with prediabetes who underwent a standard 75-g OGTT. An-thropometric measurements including BMI and WHtR were recorded. OGTT-derived parameters including peak glucose, time to peak, glucose excursion, early and late glucose exposure (area under the curve), and 1-h glucose levels were analyzed. Associations were evaluated using correlation analyses and group comparisons. Multivariable linear regression adjusted for age and hemoglobin A1c was performed.
RESULTS: WHtR was significantly associated with early OGTT glucose parameters including 30-min glucose (r=0.222, p=0.042), peak glucose (r=0.247, p=0.022), early glucose exposure (r=0.249, p=0.022), and glucose excursion (r=0.245, p=0.023). BMI was not associated with OGTT glucose dynamics. Individuals with elevated 1-h glucose (≥155 mg/dL) had significantly higher WHtR values (p=0.029). In multivariable analysis, WHtR showed a trend toward significance for early glucose exposure.
CONCLUSION: WHtR was associated with early OGTT glucose abnormalities, whereas BMI was not, suggesting that central obesity may be linked to early metabolic alterations before overt dysglycemia develops. WHtR may serve as a simple and practical marker to identify individuals who may benefit from early metabolic risk assessment when evaluated together with OGTT-derived glucose dynamics.

Keywords: Body mass index, central obesity, oral glucose tolerance test, prediabetes, waist-to-height ratio.

Bel-boy oranıyla değerlendirilen merkezi obezite ile prediyabet hastalarında oral glikoz tolerans testi sırasında gözlenen glikoz dinamikleri arasındaki ilişki

AMAÇ: Prediyabet, tip 2 diyabete ve kardiyovasküler komplikasyonlara ilerleme riskinin değişkenlik gösterdiği, heterojen bir metabolik durumdur. Geleneksel glisemik belirteçler, erken dönemdeki metabolik bozulmayı tespit edemeyebilir. Son zamanlarda elde edilen kanıtlar, oral glikoz tolerans testi (OGTT) sonuçlarından elde edilen glikoz dinamiklerinin, erken dönemdeki metabolik değişiklikler hakkında ek bilgiler sağlayabileceğini göstermektedir. Bel-boy oranı (WHtR), prediyabetli bireyler de dahil olmak üzere kardiyometabolik riski yüksek kişileri tespit etmede vücut kitle indeksinden (VKİ) daha etkili olabilecek, merkezi obezitenin basit ve güvenilir bir antropometrik belirteci olarak öne çıkmıştır. Ancak, merkezi obezite ile erken OGTT glikoz yanıtları arasındaki ilişki henüz yeterince araştırılmamıştır. Prediabetli bireylerde WHtR ile değerlendirilen merkezi obezite ile OGTT'den elde edilen glikoz dinamikleri arasındaki ilişkiyi değerlendirmek. YÖNTEMLER: Bu kesitsel çalışmaya, standart 75 g OGTT'ye tabi tutulan 86 prediabetli birey dahil edilmiştir. BMI ve WHtR dahil olmak üzere antropometrik ölçümler kaydedilmiştir. En yüksek glikoz seviyesi, en yüksek seviyeye ulaşma süresi, glikoz dalgalanması, erken ve geç glikoz maruziyeti (eğri altındaki alan) ve 1 saatlik glikoz seviyeleri dahil olmak üzere OGTT'den elde edilen parametreler analiz edildi. İlişkiler, korelasyon analizleri ve grup karşılaştırmaları kullanılarak değerlendirildi. Yaş ve hemoglobin A1c için düzeltilmiş çok değişkenli doğrusal regresyon analizi yapıldı.
BULGULAR: WHtR, 30. dakikadaki glikoz (r=0,222, p=0,042), en yüksek glikoz seviyesi (r=0,247, p=0,022), erken glikoz maruziyeti (r=0,249, p=0,022) ve glikoz dalgalanması (r=0,245, p=0,023) dahil olmak üzere erken OGTT glikoz parametreleriyle anlamlı bir ilişki göstermiştir. BMI, OGTT glikoz dinamikleri ile ilişkili bulunmamıştır. 1 saatlik glikoz düzeyi yüksek (≥155 mg/dL) olan bireylerde WHtR değerleri anlamlı olarak daha yüksekti (p=0,029). Çok değişkenli analizde, WHtR erken glikoz maruziyeti açısından istatistiksel anlamlılığa doğru bir eğilim göstermiştir.
SONUÇ: WHtR, erken OGTT glikoz anormallikleri ile ilişkiliyken, BMI ile ilişkili değildi; bu durum, merkezi obezitenin, belirgin disglikemi gelişmeden önceki erken metabolik değişikliklerle bağlantılı olabileceğini düşündürmektedir. WHtR, OGTT’den elde edilen glikoz dinamikleri ile birlikte değerlendirildiğinde, erken metabolik risk değerlendirmesinden fayda görebilecek bireyleri belirlemek için basit ve pratik bir belirteç işlevi görebilir.

Anahtar Kelimeler: Vücut kitle indeksi, merkezi obezite, oral glikoz tolerans testi, prediyabet, bel-boy oranı.