Biochemical and clinical outcomes of once-daily teriparatide in refractory chronic hypoparathyroidism: A single-center experience

OBJECTIVE: Chronic hypoparathyroidism causes disrupted calcium-phosphate balance due to parathyroid hormone (PTH) deficiency. In refractory disease, recombinant PTH (1–34) (teriparatide) can support conventional therapy. This study assessed short-term biochemical and clinical outcomes under real-word of once-daily teriparatide in refractory hypoparathyroidism.
METHODS: Ten patients with chronic hypoparathyroidism who received subcutaneous teriparatide (20 µg/day) between January 2021 and September 2025 were retrospectively analyzed. The median duration of teriparatide therapy was 9 months (interquartile range: 4–22), with a maximum of 27 months. Clinical records, biochemical parameters, and calcium/vitamin D supplementation requirements were systematically reviewed.
RESULTS: Albumin-corrected calcium increased significantly at 3 months (median 7.79 vs. 6.5 mg/dL, p=0.038) but not at 6 months (p>0.05). Phosphorus decreased at 3 months (p=0.012) with a non-significant trend thereafter (p=0.06). No correlation was observed between calcium change and treatment duration (ρ=-0.8, p=0.2). All patients reported symptomatic relief and reduced intravenous calcium requirements, though complete independence was not achieved.
CONCLUSION: Once-daily teriparatide provided transient biochemical improvement and clinical relief in refractory hypoparathyroidism but was insufficient to maintain sustained normocalcemia, suggesting possible pharmacological limitations of once-daily intermittent PTH replacement that warrant further investigation in larger prospective studies. Individualized treatment duration, alternative dosing regimens, and longer-term controlled studies are warranted to optimize therapeutic outcomes.

Keywords: Hypocalcemia, hypoparathyroidism, parathyroid hormone, teriparatide.

Tedaviye dirençli kronik hipoparatiroidizmde günde bir kez uygulanan teriparatidin biyokimyasal ve klinik sonuçları: Tek merkezli bir deneyim

AMAÇ: Kronik hipoparatiroidizm, paratiroid hormonu (PTH) eksikliği nedeniyle kalsiyum-fosfat dengesinin bozulmasına neden olur. Tedaviye dirençli vakalarda, rekombinant PTH (1–34) (teriparatid) geleneksel tedaviyi destekleyebilir. Bu çalışmada, tedaviye dirençli hipoparatiroidizmde günde bir kez uygulanan teriparatidin gerçek klinik ortamdaki kısa vadeli biyokimyasal ve klinik sonuçları değerlendirilmiştir.
YÖNTEMLER: Ocak 2021 ile Eylül 2025 tarihleri arasında subkutan teriparatid (20 µg/gün) tedavisi alan 10 kronik hipoparatiroidizm hastası retrospektif olarak analiz edilmiştir. Teriparatid tedavisinin medyan süresi 9 ay (çeyrekler arası aralık: 4–22) olup, en uzun süre 27 aydı. Klinik kayıtlar, biyokimyasal parametreler ve kalsiyum/D vitamini takviyesi gereksinimleri sistematik olarak gözden geçirildi.
BULGULAR: Albüminle düzeltilmiş kalsiyum düzeyi 3. ayda anlamlı olarak artmıştır (medyan 7,79’a karşı 6,5 mg/dL, p=0,038), ancak 6. ayda anlamlı bir artış gözlenmemiştir (p>0,05). Fosfor, 3. ayda azaldı (p=0,012); ancak sonrasında istatistiksel olarak anlamlı olmayan bir eğilim gözlendi (p=0,06). Kalsiyum değişimi ile tedavi süresi arasında bir korelasyon gözlenmedi (ρ=-0,8, p=0,2). Her ne kadar tam bağımsızlık sağlanamamış olsa da, tüm hastalar semptomatik rahatlama ve intravenöz kalsiyum ihtiyacında azalma bildirdi.
SONUÇ: Günde bir kez uygulanan teriparatid, tedaviye dirençli hipoparatiroidizmde geçici biyokimyasal iyileşme ve klinik rahatlama sağlamıştır; ancak sürdürülebilir normokalsemiyi korumak için yetersiz kalmıştır. Bu durum, günde bir kez uygulanan aralıklı PTH replasman tedavisinin olası farmakolojik sınırlamalarına işaret etmekte olup, bu konunun daha geniş kapsamlı prospektif çalışmalarla daha ayrıntılı olarak araştırılması gerekmektedir. Tedavi sonuçlarını optimize etmek için kişiye özel tedavi süresi, alternatif doz rejimleri ve daha uzun süreli kontrollü çalışmalar gereklidir.

Anahtar Kelimeler: Hipokalsemi, hipoparatiroidizm, paratiroid hormonu, teriparatid.