OBJECTIVE: The aim of the present study was to compare the diagnostic performance of physical examination, routinely used laboratory markers, and radiological imaging modalities in adult patients with suspected acute appendicitis (AA), and to evaluate the relative contribution of each diagnostic tool under real-world clinical conditions.
METHODS: This prospective observational study included 665 consecutive adult patients who underwent appendectomy for AA. Preoperative laboratory parameters, including white blood cell count, C-reactive protein, neutrophil count, neutrophil percentage, total bilirubin, and indirect bilirubin, were recorded. Radiological findings from computed tomography and ultrasonography were documented. Physical examinations were independently performed without access to laboratory or imaging results by both a general surgery resident and a specialist general surgeon. Physical examination findings were categorized as compatible, suspicious, or incompatible with AA. Histopathological examination of all specimens served as the reference standard.
RESULTS: Of the 665 patients, 242 (36.4%) were women, and 423 (63.6%) were men, with a mean age of 34.9±14.2 years. The negative appendectomy rate was 5.8%. Resident physical examination demonstrated the highest sensitivity (95.2%) and overall diagnostic accuracy (88.9%). Among laboratory markers, neutrophil count showed high sensitivity (87.9%), while total and indirect bilirubin demonstrated the highest specificity (89.7% and 94.7%, respectively). Computed tomography achieved a sensitivity of 85.7%, whereas ultrasonography showed lower diagnostic performance, particularly in specificity.
CONCLUSION: Physical examination remains a highly effective diagnostic tool for AA when performed systematically and should be integrated with laboratory and selective imaging rather than replaced by them.
Keywords: Appendicitis, clinical laboratory techniques, physical examination, diagnostic imaging.
AMAÇ: Bu çalışmanın amacı, akut apandisit (AA) şüphesi olan yetişkin hastalarda fizik muayene, rutin olarak kullanılan laboratuvar belirteçleri ve radyolojik görüntüleme yöntemlerinin tanısal performansını karşılaştırmak ve gerçek klinik koşullar altında her bir tanı aracının göreceli katkısını değerlendirmektir. YÖNTEMLER: Bu prospektif gözlemsel çalışmaya, AA nedeniyle apendektomi geçiren ardışık 665 yetişkin hasta dahil edildi. Beyaz kan hücresi sayısı, C-reaktif protein, nötrofil sayısı, nötrofil yüzdesi, toplam bilirubin ve indirekt bilirubin dahil olmak üzere ameliyat öncesi laboratuvar parametreleri kaydedilmiştir. Bilgisayarlı tomografi ve ultrasonografiden elde edilen radyolojik bulgular belgelendi. Fizik muayeneler, laboratuvar veya görüntüleme sonuçlarına erişim olmaksızın hem genel cerrahi asistanı hem de uzman genel cerrah tarafından bağımsız olarak gerçekleştirildi. Fizik muayene bulguları, AA ile uyumlu, şüpheli veya uyumsuz olarak sınıflandırıldı. Tüm örneklerin histopatolojik incelemesi referans standardı olarak kullanıldı.
SONUÇLAR: 665 hastanın 242’si (%36,4) kadın, 423’ü (%63,6) erkekti; ortalama yaş 34,9±14,2 idi. Negatif apendektomi oranı %5,8 idi. Fizik muayene en yüksek duyarlılığı (%95,2) ve genel tanısal doğruluğu (%88,9) göstermiştir. Laboratuvar belirteçleri arasında nötrofil sayısı yüksek duyarlılık (%87,9) gösterirken, toplam ve indirekt bilirubin en yüksek özgüllüğü (sırasıyla %89,7 ve %94,7) göstermiştir. Bilgisayarlı tomografi %85,7 duyarlılık gösterirken, ultrasonografi özellikle özgüllük açısından daha düşük tanısal performans sergilemiştir.
SONUÇ: Fizik muayene, sistematik olarak uygulandığında AA için oldukça etkili bir tanı aracı olmaya devam etmektedir ve laboratuvar testleri ve seçici görüntüleme yöntemleriyle değiştirilmek yerine bunlarla entegre edilmelidir.
Anahtar Kelimeler: Apandisit, klinik laboratuvar teknikleri, fizik muayene, tanısal görüntüleme.