The effect of cytoreductive nephrectomy on survival in patients with metastatic renal cell carcinoma receiving tyrosine kinase inhibitors

OBJECTIVE: The role of cytoreductive nephrectomy (CN) in metastatic renal cell carcinoma (RCC) is controversial. The aim of this study was to compare survival outcomes between nephrectomy and non-nephrectomy groups in patients with de novo metastatic renal cell carcinoma receiving tyrosine kinase inhibitors (TKI).
METHODS: This retrospective study included 99 patients with de novo metastatic renal cell carcinoma, stratified according to receipt of cytoreductive nephrectomy. Baseline clinicopathological variables, including International Metastatic RCC Database Consortium (IMDC) risk category, Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) performance status, sarcomatoid features, Fuhrman grade, and TKI regimen, were collected. Overall survival was evaluated using Kaplan–Meier analysis.
RESULTS: Among 99 patients, IMDC risk categories were favorable in 21 (21.2%), intermediate in 52 (52.5%), and poor in 26 (26.3%). CN was performed in 67 patients (67.7%). Pazopanib and sunitinib were used in 50 (50.5%) and 49 (49.5%) patients, respectively. In comparison with the nephrectomy cohort, a greater percentage of patients in the non-nephrectomy cohort were classified as poor risk (37.5% vs. 20.8%, p=0.010). Overall survival differed significantly across IMDC risk groups (p=0.001). In the favorable-risk subgroup, median overall survival was longer with nephrectomy than without surgery (42 vs. 12 months, p=0.042). There was no significant difference in survival between pazopanib and sunitinib treatment (14 vs. 16 months, p=0.251).
CONCLUSION: CN was associated with improved overall survival in the favorable-risk subgroup, whereas no significant
survival difference was observed in intermediate- or poor-risk groups.

Keywords: Cytoreductive nephrectomy, renal cell carcinoma, tyrosine kinase inhibitor

Tirozin kinaz inhibitörleri alan metastatik böbrek hücreli karsinom hastalarında sitoredüktif nefrektominin sağkalım üzerine etkisi

AMAÇ: Metastatik renal hücreli karsinomda (RCC) sitoredüktif nefrektominin (CN) rolü tartışmalıdır. Bu çalışmanın amacı, tirozin kinaz inhibitörleri (TKI) alan de novo metastatik renal hücreli karsinom hastalarında nefrektomi ve nefrektomi yapılmayan gruplar arasında sağkalım sonuçlarını karşılaştırmaktı.
YÖNTEMLER: Bu retrospektif çalışmaya, sitoredüktif nefrektomi uygulamasına göre sınıflandırılmış 99 de novo metastatik renal hücreli karsinom hastası dahil edilmiştir. Uluslararası Metastatik RCC Veri Tabanı Konsorsiyumu (IMDC) risk kategorisi, Doğu Onkoloji İşbirliği Grubu (ECOG) performans durumu, sarkomatoid özellikler, Fuhrman derecesi ve TKI rejimi dahil olmak üzere başlangıç klinikopatolojik değişkenler toplanmıştır. Genel sağkalım, Kaplan–Meier analizi kullanılarak değerlendirildi.
BULGULAR: 99 hastanın 21’inde (%21,2) IMDC risk kategorisi “olumlu”, 52’sinde (%52,5) “orta” ve 26’sında (%26,3) “kötü” olarak belirlendi. 67 hastaya (%67,7) kontrastlı tomografi uygulandı. Pazopanib ve sunitinib sırasıyla 50 (%50,5) ve 49 (%49,5) hastada kullanıldı. Nefrektomi kohortuyla karşılaştırıldığında, nefrektomi yapılmayan kohorttaki hastaların daha büyük bir yüzdesi kötü risk grubuna sınıflandırıldı (%37,5’e karşı %20,8, p=0,010). Genel sağkalım, IMDC risk grupları arasında anlamlı olarak farklılık gösterdi (p=0,001). Olumlu risk alt grubunda, nefrektomi ile genel sağkalım ortalaması, cerrahi yapılmayanlara göre daha uzundu (42 ay'a karşı 12 ay, p=0,042). Pazopanib ve sunitinib tedavisi arasında sağkalım açısından anlamlı bir fark yoktu (14 ay'a karşı 16 ay, p=0,251).
SONUÇ: CN, uygun risk alt grubunda genel sağkalımın iyileşmesi ile ilişkiliyken, orta veya kötü risk gruplarında
sağkalım açısından anlamlı bir fark gözlenmemiştir.

Anahtar Kelimeler: Sitoredüktif nefrektomi, renal hücreli karsinom, tirozin kinaz inhibitörü