Diagnosis and management practices in polymyalgia rheumatica among Turkish rheumatologists: An online cross-sectional survey

OBJECTIVE: To evaluate real-world diagnostic and therapeutic approaches to polymyalgia rheumatica (PMR) among Turkish rheumatologists and compare them with international guideline recommendations.
METHODS: A cross-sectional online survey was conducted among rheumatologists practicing in Turkiye between September and October 2025. A self-administered 29-item questionnaire was distributed through professional communication networks. The survey was developed with reference to the 2012 European League Against Rheumatism/American College of Rheumatology (EULAR/ACR) classification criteria and international management guidelines. It assessed self-reported diagnostic approaches, screening practices for giant cell arteritis (GCA), treatment strategies, and follow-up and monitoring practices. Data were recorded and analyzed in a de-identified manner using descriptive statistics.
RESULTS: A total of 101 rheumatologists participated in the survey. Diagnostic approaches varied substantially: use of the 2012 EULAR/ACR criteria was reported by 65 (64.4%), referral to the 2010 British Society for Rheumatology/British Health Professionals in Rheumatology (BSR/BHPR) guideline by 10 (9.9%), and primary reliance on clinical judgment by 76 (75.2%). Elevated erythrocyte sedimentation rate and/or C-reactive protein (ESR/CRP) were considered necessary for diagnosis by 92 (91.1%). Use of imaging modalities, including ultrasonography (US), magnetic resonance imaging (MRI), and positron emission tomography (PET), was highly heterogeneous, and routine screening for giant cell arteritis (GCA) was reported by 25 (24.8%). Glucocorticoid (GC) monotherapy was the preferred first-line treatment among 76 participants (75.2%), with most clinicians selecting guideline-recommended starting doses (12.5–25 mg/day) and initiating tapering between weeks 4 and 8. Disease-modifying antirheumatic drugs (DMARDs) were most commonly introduced at first relapse (55, 54.5%). Although osteoporosis risk assessment was reported by 86 (85.1%), the use of dual-energy X-ray absorptiometry (DXA), the Fracture Risk Assessment Tool (FRAX), and referral for exercise programs remained inconsistent.
CONCLUSION: Although initial GC therapy was generally consistent with guideline recommendations, considerable heterogeneity was observed in diagnostic approaches, imaging use, screening for GCA, and long-term monitoring practices, indicating persistent gaps between guidelines and real-world clinical practice. [NCI-2025-12-8]

Keywords: Giant cell arteritis, glucocorticoid, polymyalgia rheumatica, questionnaire, rheumatologist, survey.

Türk romatologlar arasında polimiyalji romatika tanısı ve tedavi uygulamaları: Çevrimiçi kesitsel anket

AMAÇ: Türkiye’de görev yapan romatologların polimiyalji romatika (PMR) tanı ve tedavi yaklaşımlarını gerçek yaşam verileri üzerinden değerlendirmek ve bu yaklaşımların uluslararası kılavuz önerileriyle uyumunu incelemektir.
YÖNTEM: Türkiye’de görev yapan romatologlar arasında Eylül–Ekim 2025 tarihleri arasında kesitsel, çevrim içi bir anket çalışması yürütüldü. Öz-bildirim esaslı 29 maddelik anket, profesyonel iletişim ağları aracılığıyla dağıtıldı. Anket, 2012 Avrupa Romatizma ile Mücadele Birliği / Amerikan Romatoloji Koleji (EULAR/ACR) sınıflandırma kriterleri ve uluslararası yönetim kılavuzları temel alınarak geliştirildi. Katılımcıların tanısal yaklaşımları, dev hücreli arterit (DHA) tarama uygulamaları, tedavi stratejileri ile izlem ve değerlendirme pratikleri değerlendirildi. Veriler, kimlik bilgileri ayrıştırılarak analiz edildi ve tanımlayıcı istatistikler kullanılarak analiz edildi.
BULGULAR: Çalışmaya toplam 101 romatolog katıldı. Tanısal yaklaşımlar belirgin farklılıklar göstermekteydi: 2012 EULAR/ACR kriterlerini kullandığını bildirenlerin sayısı 65 (%64,4), 2010 İngiliz Romatoloji Derneği / İngiliz Romatolojide Sağlık Profesyonelleri Derneği (BSR/BHPR) kılavuzuna başvuranların sayısı 10 (%9,9) iken, klinik yargıya dayandığını belirtenlerin sayısı 76 (%75,2) idi. Eritrosit sedimantasyon hızı ve/veya C-reaktif protein (ESH/CRP) yüksekliği, 92 katılımcı (%91,1) tarafından tanı için gerekli kabul edildi. Ultrasonografi (US), manyetik rezonans görüntüleme (MRG) ve pozitron emisyon tomografisi (PET) gibi görüntüleme yöntemlerinin kullanımı oldukça heterojendi ve dev hücreli arterit (DHA) için rutin tarama yapıldığını bildirenlerin sayısı 25 (%24,8) idi. Glukokortikoid (GK) monoterapisi, 76 katılımcı (%75,2) tarafından tercih edilen birinci basamak tedavi yaklaşımıydı; çoğu klinisyen kılavuzlarda önerilen başlangıç dozlarını (12,5–25 mg/gün) seçmekte ve doz azaltımına 4–8. haftalar arasında başlamaktaydı. Hastalık modifiye edici antiromatizmal ilaçlar (DMARD’lar) en sık ilk nükste başlandı (55, %54,5). Osteoporoz risk değerlendirmesinin 86 katılımcı (%85,1) tarafından yapıldığı bildirilmekle birlikte, dual-enerji X-ışını absorbsiyometrisi (DXA), Kırık Risk Değerlendirme Aracı (FRAX) kullanımı ve egzersiz programlarına yönlendirme uygulamalarının tutarsız olduğu görüldü.
SONUÇ: Başlangıç GK tedavisinin genel olarak kılavuz önerileriyle uyumlu olduğu görülmekle birlikte, tanısal yaklaşımlar, görüntüleme kullanımı, DHA taraması ve uzun dönem izlem uygulamalarında belirgin bir heterojenite saptanmıştır. Bu bulgular, kılavuz önerileri ile gerçek yaşam klinik uygulamaları arasında süregelen boşluklara işaret etmektedir.

Anahtar Kelimeler: Anket, dev hücreli arterit, glukokortikoid, polimiyalji romatika, romatolog, ölçek